ANNA

SZPAKOWSKA-

KUJAWSKA

Pisząc w 1996 roku tekst przeznaczony do wygłoszenia na spotkaniu w Studium Generale na Uniwersytecie Wrocławskim – zatytułowany „Krajobrazy wewnętrznych przestrzeni“ – Anna Szpakowska-Kujawska opowiada

w nim o przepływającym przez jej życie cyklicznym rytmie wznoszenia się i opadania, o poczuciu naprzemiennego otwierania się i zamykania przestrzeni wewnętrznej wolności. Wewnętrzne przestrzenie. Osiąga się je… zapominając o sobie?– taką myśl zanotowała w zakończeniu tego tekstu. Seria „Znikań“ była tym właśnie wyzwalającym procesem zapominania o sobie.

 

 

Dalszym jej ciągiem stało się otwarcie na toczącą się wokół rzeczywistość stanu po-wojennego – na jej szarość, beznadziejność, na nieustanne borykanie się z najbardziej banalnymi życiowymi sprawami. I najtrudniejsze do pokonania: zmęczenie, bezustanne zmęczenie. Teraz, podobnie jak w latach sześćdziesiątych przed powstaniem „Atomów“, myśląc o własnym zmęczeniu i widząc je także na twarzach codziennie mijanych na ulicy przechodniów, Anna znów doznaje poczucia wspólnoty losu ludzi żyjących obok siebie, każdy własnym życiem. Na plenerze ceramicznym w 1990 roku we Wrocławskich Zakładach Fajansu zaczęła lepić szamotowe głowy – portrety napotykanych osób (dwie z nich to wizerunki robotników pomagających w realizacji jej prac). Te głowy, kontynuowane w następnych latach w coraz to większych wymiarach, to cykl „Zmęczeni“.

 

 

Kontakt: xwajuk2@wp.pl   Copyright Anna Szpakowska-Kujawska 2016